next generation museum
Beginnen met luisteren (visitor-voices-book-club-part-4), zo heet de laatste selectie van de verzameling essays, Visitor Voices in Museum Exhibitions, onder redactie van Wendy Pollock en Kathy McLean. Gedurende drie weken lang is een energieke conversatie, in de vorm van persoonlijke reacties en ervaringen en een gezamenlijke inspanning van co-expressie en co-creatie, geobserveerd.
En wat betekent het om echt te luisteren naar bezoekers in een museum? Allereerst houdt het in als museum je mond houden en bezoekers vooral vertrouwen en aandacht schenken. Klinkt New-Age, of New-Age2.0, maar daarmee doen we aandacht en vertrouwen als basale waarden tekort.
Volgens Nina Simon van Museum 2.0, een weblog waar Patty Demper al eerder aandacht aan schonk op erfgoed2.0, krijg je de beste uitspraken van bezoekers niet door prachtige en doordrachte marketing acties, maar juist vanuit je eigen wens om te luisteren en te leren van bezoekers. Daar gaat dus een verandering van het museum aan vooraf: geen experiment of tijdelijke houding, maar een overtuiging.
.
In het artikel ook aandacht voor de vraag of het merendeel van wat bezoekers te vertellen hebben niet linea recta naar de prullenmand verwezen dient te worden, omdat ze toch niets bijzonders te vertellen zouden hebben. Bezoekers zijn tenslotte geen deskundigen en komen zelden verder dan “leuk” of “niet leuk”. Toch?
Lees het hele artikel op museumtwo.blogspot.com
Tags: co-creatie, co-expressie, erfgoed 2.0, museum, museum2.0, Nina Simon, participatie
You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.
november 22, 2007 at 10:01 am
Misschien ligt het aan mij, maar ik vind het woord ‘luisteren’ nog steeds wat paternalistisch. Het doet me denken aan het luisteren van leerkrachten in het zogenaamd leerlinggerichte onderwijs. Vaak betekent dit ‘luisteren vanuit een preoccupatie met een eigen agenda’, waarbij die preoccupatie de input filtert.
Dit betekent uiteraard niet dat ik dat luisteren geen waarde toedicht, maar ik wil er net voor pleiten om hier verder in te gaan, en bezoekers rechtstreeks ook zelf te laten bijdragen aan de tentoonstellingen. Virtueel annoteren, bijvoorbeeld, of ook actief laten ingrijpen?
november 22, 2007 at 10:36 am
Ik denk dat het goed is als er bewust nagedacht wordt of de input vanuit de maatschappij wel of niet waardevol is. Ik ben er vanuit overtuigd dat er waardevolle input vanuit de maatschappij te halen valt. Ik ben er echter ook van overtuigd dat niet alle input bruikbaar. Daarnaast is dat ook nog sterk tijdsafhankelijk. Wat nu geen interessante input lijkt kan over 50 jaar ineens heel waardevol blijken.
Er moet dus een manier gevonden worden om te zorgen dat je als erfgoedinstelling bruikbare input krijgt. Dat kan inderdaad niet via tijdelijke vluchtige projecten.
Het vergt een mentaliteitsverandering van de instellingen om input te accepteren.
Hoe dan ook blijft het uiteindelijk de instelling die bepaald wat we wel en niet bewaren en hoe we ermee omgaan.
Of zou een instelling zo ver kunnen gaan dat ze de keuze van wat wel en niet bewaard wordt ook kunnen democratiseren?
november 22, 2007 at 12:54 pm
@ Fran: als je luisteren ziet als een vader die luistert naar een kind, de deskundige instelling die (omdat het moet) luistert naar de leek, is het inderdaad paternalistisch. Dan zou luisteren een hype zijn. En dat is dus de bedoeling niet, zoals je terecht opmerkt. Het gaat om de wens iets te leren van jouw gesprekspartner. De overtuiging dat het een onmisbare bijdrage gaat leveren.
De agenda kan ook zijn: door toegenomen betrokkenheid van de bezoekers meer bezoek genereren. Of door de bijdrage van de bezoekers meer betekenis creëren voor het museum. Die waarde is moeilijk te meten, maar naar mijn idee van meer belang dan bezoekersaantallen alleen.
@ Patty: hoe zou je kunnen aanzetten tot die mentaliteitsverandering? Met welke argumenten? Het moet niet zo zijn dat deskundigen plaats maken voor wat bezoekers vinden. Hoe zou je een deskundigen kunnen aanzetten tot de gewenste mentaliteitsverandering?
november 22, 2007 at 7:25 pm
Erfgoed wordt in principe bewaard voor iedereen en voor ons nageslacht. Het is daarom eigenlijk verwonderlijk dat de keuze van wat wel en niet interessant is om te bewaren nu uitsluitend in handen is van erfgoedinstanties. Zij nemen daar een arrogante positie in. Een deskundige hoeft geen plaats te maken voor wat de bezoekers vinden, maar hij kan de bezoekers, de maatschappij laten meedenken wat wel en niet belangrijk is.
Over de opmerking aan Fran:
Het is denk ik belangrijk om te zorgen dat de maatschappij het gevoel heeft dat HUN erfgoed bewaard wordt. Inderdaad meer betrokkenheid genereren.
november 27, 2007 at 10:37 am
Mijn opmerking was eigenlijk onheus. Natuurlijk is het goed dat er geluisterd wordt. Maar – en dat halen jullie ook allebei aan – niet de methode van het luisteren maar de mentaliteit achter dat luisteren is het belangrijkste. En net hier schuilt de moeilijkheid. Methodes implementeren is relatief gemakkelijk, attitudes aanbrengen echter des te moeilijker. Hoe overtuig en inspireer je het cultureel (en bij uitbreiding ook het toeristisch) personeel tot een nieuwe houding?